De veiligheidsafstanden die het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat voorstelt bij elektrische batterijen roepen veel vragen op, zo blijkt uit de reacties op een internetconsultatie.
Toen rond 2015 de eerste batterijcontainers op Nederlandse bodem verschenen, ging het nog vooral om experimenten. De energietransitie was nog betrekkelijk overzichtelijk en grote batterij-opslagsystemen moesten zich eerst maar eens bewijzen. Hoe anders is dat nu.
Hoe maken we batterijen beter én zorgen we dat afgedankte exemplaren hoogwaardig worden gerecycled? Met de snelle groei van elektrisch vervoer wordt die vraag steeds urgenter voor beleidsmakers, fabrikanten en verwerkers in de EU. Voor de terugwinning van CRMs zijn er drie routes: pyrometallurgie (smelten), hydrometallurgie (chemisch oplossen) en directe recycling. De variërende chemische samenstelling van batterijen maakt die opgave echter complex.
Er zijn momenten waarop je een stapje vooruit zet op het asfalt, letterlijk en figuurlijk. Voor mij was dat bij een rij waterstoftrucks voor het Utrechtse provinciehuis op 13 maart: meer dan twaalf stuks, uit meerdere landen en van verschillende fabrikanten. Op Lage Weide gaan we hierin mee en werken we aan een lokaal waterstofecosysteem
Rond batterijen is strategische onafhankelijkheid het sleutelwoord geworden. Allerwegen zoeken de EU en Nederland naar oplossingen om de afhankelijkheid van CRMs (kritische grondstoffen) te verminderen: spreiding van importen, recycling en mijnbouw. Eén van deze Europese initiatieven startte deze week. Op het nieuwe EU Energy and Raw Materials Platform ging de eerste matchmaking-ronde tussen kopers en verkopers van strategische grondstoffen voor de batterij-industrie van start. Een verkenning van de Europese wetgeving rond kritieke grondstoffen als juridisch fundament voor een vitale Europese batterijen-sector.
Energieopslagbedrijf Ore Energy, in 2022 ontstaan uit een 'spin off' van de TU Delft, heeft één doel: de ontwikkeling van batterijtechnologie voor langetermijnopslag (LDES). Recente pilots moeten duidelijk maken hoe je van techniek naar daadwerkelijke netintegratie gaat. Voor Ore Energy lijkt directe koppeling aan wind- en zonneparken op dit moment de meest logische toepassing.
Netbeheerder Liander is een aanbesteding gestart voor regelbaar vermogen dat moet helpen om het elektriciteitsnet lokaal te ontlasten. Idealiter komt er een pool van tien partijen, die voor elke locatie telkens met elkaar in een "mini-competitie" uitmaken wie de installatie mag leveren. De installaties moeten mobiel zijn, zodat ze elders ingezet kunnen worden als ter plekke de netcongestie is opgelost. De aanbesteding is in totaal voor een vermogen tussen de 150 en 750 MW en heeft een looptijd van 10 jaar.
