De verduurzaming van de warmtevoorziening betekent dat aardgas en andere fossiele energiebronnen op termijn moeten verdwijnen. Groene waterstof wordt vaak genoemd als een kansrijk alternatief. Maar is de huidige infrastructuur hier eigenlijk wel op voorbereid? Kunnen gasturbines en andere industriële installaties die nu op aardgas draaien zomaar worden overgezet op waterstof? En biedt een H2-ready-label daarbij zekerheid, al benoemen critici dat zo'n label het risico inhoudt dat de industrie langer aan het aardgas zal blijven hangen. Een kijkje over de grens in Duitsland en Frankrijk

We moeten met z'n allen naar een duurzame warmtevoorziening. Dat betekent dat aardgas en andere fossiele energiebronnen plaats moeten maken voor een duurzaam alternatief zoals groene waterstof. Maar is de infrastructuur hiervoor geschikt? Zijn alle hr-ketels die nu draaien op aardgas ook inzetbaar om te draaien op waterstof? Biedt een H₂-ready-label die garantie of heeft dit label een andere betekenis of doel? In dit artikel gaan we hier dieper op in.

Een warmtepomp kan in de industrie prima warmte leveren tot 200 à 250 graden en vaak zijn de totale kosten over de levensduur van de installatie substantieel lager dan die van de e-boiler.

In Wolfheze wekken acht woningen hun eigen zonne-energie op en zetten die om in waterstof. Die waterstof wordt opgeslagen in tanks en later, via een brandstofcel, weer omgezet in elektriciteit en warmte. Zo ontstaat een seizoensbuffer: energie van de zomer is beschikbaar in de winter. Een slimme sturing bepaalt of de zonne-energie direct naar een batterij gaat voor kortetermijngebruik, of naar een elektrolyser die waterstof produceert voor de lange termijn.